در پروژههای حصارکشی در فضای باز، حصار صخرهای گابیون چیزی فراتر از پر کردن قفسهای مشبک سیمی با سنگ است. طراحی ساختاری آن متکی به قفس های مشبک برای اتصال سنگ ها به یک واحد منسجم است. دیوار در درجه اول از طریق وزن پر شدن سنگ، پایداری خود را حفظ می کند، در حالی که به طور همزمان فضای خالی بین سنگ ها را حفظ می کند.
الزامات پی برای این نوع سازه با دیوارهای بنایی سنتی متفاوت است. نرده های منظره استاندارد اغلب می توانند مستقیماً روی یک پایه فشرده نصب شوند. با این حال، برای دیوارهای بلندتر یا آنهایی که در شیبها یا در امتداد آبراهها قرار دارند، ظرفیت تحمل بار زمین و پایداری کلی دیوار نیاز به بررسی دقیق دارد. برای دیوارهای گابیون که عملکرد نگهدارنده نیز دارند، زهکشی مناسب در پشت دیوار ضروری است. در غیر این صورت، فشار آب انباشته شده می تواند بار روی سازه را افزایش دهد.
انتخاب سنگ نیز مهم است. سنگ های گرانیت، بازالت و سایر سنگ های سخت و مقاوم در برابر آب و هوا معمولاً استفاده می شوند. اندازه سنگ باید با دهانه مش مطابقت داشته باشد تا پر شده در جای خود محکم بماند. در حین نصب، سنگ ها باید با احتیاط قرار داده شوند نه اینکه به سادگی درون آن ریخته شوند. چیدمان صحیح سنگ های در معرض دید و پر کردن شکاف های داخل قفس به حفظ شکل و پایداری دیوار کمک می کند.
در نتیجه، حصارهای صخرهای گابیون بهویژه برای پروژههای فضای باز که نیاز به محفظه دارند، اما از ظاهر دیوارهای جامد و مات- مانند حیاطها، باغها، مرزهای کنار جادهها و پروژههای تثبیت شیب خاص اجتناب میکنند، مناسب هستند. نتیجه نهایی تا حد زیادی به ادغام هماهنگ قفس های مشبک، پرکننده سنگ و پایه بستگی دارد، نه صرفاً کیفیت زیبایی شناختی خود سنگ.










